«جنسن هوانگ»، بنیانگذار و مدیرعامل انویدیا، در اظهارنظری جالبتوجه اعلام کرد که اگر در زمان شروع کار از حجم زیاد رنجها و فشارهای پیش رو آگاه بود، هرگز اقدام به تأسیس شرکتش نمیکرد. او که اکنون هدایت ارزشمندترین شرکت نیمهرسانا جهان با ارزش بازار ۵.۳ تریلیون دلار را برعهده دارد، در پادکستی، مسیر رسیدن به قله هوش مصنوعی را نه یک پیروزی باشکوه، بلکه مجموعهای از سالهای توأم با تحقیر، شرمساری و نزدیکی به فروپاشی کامل توصیف کرد.
جنسن هوانگ در پادکست How I Built This گفت:
«فرض کنید همه آن چیزهایی را که اکنون میدانم، در ابتدا میدانستم؛ اینکه چقدر سخت است و تمام دردها و رنجها و تمام شرمساریها و تحقیرها و تمام عقبگردها. پاسخ [به اینکه آیا دوباره شرکت را راه میانداختم] قطعاً نه است.»
انویدیا که در سال ۱۹۹۳ بنا نهاده شد و در سال ۱۹۹۹ به تالار بورس قدم گذاشت، بارها تا لبه پرتگاه ورشکستگی پیش رفت. هوانگ با بازگشت به خاطرات تلخ گذشته، از دوران سختی یاد کرد که شرکتش فقط چند هفته با اتمام سرمایه فاصله داشت.
در سال ۱۹۹۶، پس از شکست در پروژه تراشه گرافیکی شرکت Sega، تنها یک سرمایهگذاری ۵ میلیون دلاری از سوی همین شریک تجاری بود که انویدیا را از نابودی حتمی نجات داد. او معتقد است که مؤسسان شرکتها معمولاً هزینههای عاطفی سنگین این راه را پنهان میکنند و مردم فقط به درخشش نهایی خیره میشوند، درحالیکه واقعیت شامل اخراج نیروها و تماشای سقوط آزاد ارزش سهام است؛ همانطور که در بحران مالی ۲۰۰۸، ارزش سهام انویدیا ۸۵ درصد کاهش یافت و هوانگ را به منفورترین چهره در میان سرمایهگذاران و حتی مایه خجالت کارمندانش تبدیل کرد.
نظرات جنسن هوانگ درباره تأسیس انویدیا
یکی از بزرگترین مسائل انویدیا در اواسط دهه ۲۰۱۰ رقم خورد؛ زمانی که هوانگ بهرغم فشارهای شدید بازار، به سرمایهگذاری سنگین روی پلتفرم نرمافزاری CUDA ادامه داد. این پلتفرم که اکنون مهره مهمی در زمینه هوش مصنوعی مدرن است، در آن زمان با شک و تردیدهای فراوانی روبهرو بود. هوانگ میگوید عشق او به دستاوردهای کنونی انویدیا و تأثیر شگرف آن بر صنایع مختلف انکارناپذیر است، اما اگر سؤال این باشد که آیا حاضر است دوباره آن همه درد، عقبگرد و رنج را تحمل کند، پاسخ او یک نه قاطعانه است.
موفقیت انویدیا هزینههای شخصی سنگینی نیز برای هوانگ به همراه داشت. او همزمان با پیشبرد اهداف شرکت و تحصیل در مقاطع عالی دانشگاه استنفورد، بسیاری از لحظات ارزشمند زندگی فرزندانش، از جمله مسابقات ورزشی آنها را از دست داد و این موضوع را فداکاری بزرگی میداند که همسرش با مدیریت تمام امور خانه انجام داد. هوانگ رمز بقای خود در این سالهای سیاه را در یک مهارت ذهنی خاص میبیند: فراموشکردن دیروز. او معتقد است برای انجام کارهای بزرگ، انسان باید مانند ورزشکاران حرفهای یاد بگیرد که شکستهای گذشته را بهسرعت از یاد ببرد و فقط به مسیر پیش رو چشم بدوزد، چرا که یادآوری مداوم آن همه درد و رنج میتواند هر کسی را از پای درآورد و ارادهاش را زایل کند.