اطلاعات جدید ناسا درباره وضعیت مأموریت آرتمیس ۳ نشان میدهد با وجود برنامهریزیهای تازه، هنوز تصمیمات چالشبرانگیز زیادی در پیش است. طبق اعلامیه تازه ناسا، این آژانس فضایی قصد دارد مأموریت آتی آرتمیس را در سال ۲۰۲۷ و در مدار پایینی زمین انجام دهد.
آرتمیس ۳ گامی مهم برای دستیابی به هدف نهایی یعنی فرود انسان بر سطح ماه خواهد بود. انتخاب مدار پایینی زمین بهجای مدارهای دورتر، یک تصمیم استراتژیک برای محافظت از منابع فنی است؛ چرا که با این کار، ناسا منابع پیشرانش را برای مأموریت فرود آرتمیس ۴ ذخیره میکند. در آرتمیس ۳ نیز از یک قطعه شبیهساز یا Spacer استفاده خواهد شد که اگرچه ابعاد و وزن مرحله فوقانی راکت را دارد، اما فاقد موتورهای رانشی است.
جزئیات جدید از آرتمیس ۳ ناسا
این تحولات جدید به دنبال تصمیمی است که «جرد آیزاکمن»، رئیس ناسا، سه ماه قبل برای اصلاح استراتژیهای برنامه آرتمیس و سرعتدادن به فرود بر ماه گرفت. در طرح جدید، بهجای فرود مستقیم بر ماه، چهار فضانورد توسط فضاپیمای اوریون و به وسیله راکت قدرتمند سامانه پرتاب فضایی به مدار زمین اعزام میشوند. مأموریت آنها در آنجا، ملاقات با یک یا هر دو فضاپیمای درحال ساخت برای انتقال به سطح ماه خواهد بود: استارشیپ متعلق به اسپیسایکس و Blue Moon Mark 2 محصول بلو اوریجین.
رویکرد جدید ناسا برای انجام چنین آزمایشی در نزدیکی زمین جهت کاهش خطرات فرود نهایی، با استقبال گسترده کارشناسان حوزه فضا روبهرو شده است. آرتمیس ۳ به خدمه و تیمهای زمینی فرصت میدهد تا پیش از اعزام به ماه و تلاش برای ساخت پایگاه ماه، نحوه کار با سختافزارها و تعامل با تیمهای پیمانکار را یاد بگیرند.
بااینحال، جرد آیزاکمن همچنان تاریخ پرتاب را اواخر سال ۲۰۲۷ میداند، درحالیکه برخی جزئیات فنی هنوز نامشخص است. فضانوردان این مأموریت که احتمالاً در ماههای آتی معرفی میشوند، باید بتوانند اوریون را به فرودگرها متصل کنند. این مانور یادآور مأموریت تاریخی آپولو ۹ در سال ۱۹۶۹ است که طی آن فضانوردان با جداکردن ماژول ماه از ماژول فرماندهی آپولو و انجام پروازهای آزمایشی در فواصل مختلف، توانایی اتصال مجدد را با موفقیت تمرین کردند.
چالش اصلی در مأموریت آرتمیس ۳ به میزان آمادگی فرودگرها مربوط میشود. ناسا هماکنون درحال بررسی کانسپت عملیات است، اما هنوز قطعی مشخص نیست که آیا فضانوردان در آرتمیس ۳ اجازه ورود به داخل نمونههای آزمایشی فرودگر را خواهند داشت یا خیر. اگر این فرودگرها در زمان پرتاب فاقد سیستمهای پشتیبانی حیات باشند، فضانوردان حتی ممکن است از اوریون جدا نشوند.