درحالی که فضانوردان مأموریت آرتمیس ۲ در دورترین فاصله از زمین قرار دارند، ارتباط آنها با مرکز کنترل مأموریت در تگزاس، مانند همیشه برقرار است. اما بهزودی، این پیوند حیاتی برای مدتی قطع خواهد شد تا فضانوردانِ مأموریت به مدت ۴۰ دقیقه در تاریکی مطلق فضا تنها باشند.
سهشنبه شب، حدود ساعت ۰۲:۱۷ بامداد به وقت ایران (۱۸:۴۷ دوشنبه به وقت شرقی آمریکا)، زمانی که فضاپیمای آرتمیس از پشت ماه عبور میکند، سیگنالهای رادیویی و لیزری که ارتباط بین فضاپیما و زمین را برقرار میکنند، توسط خود ماه مسدود خواهند شد. این قطعی ارتباط حدود ۴۰ دقیقه طول میکشد.
«ویکتور گلوور»، از اعضای تیم آرتمیس، ابراز امیدواری کرده که این زمان فرصتی برای اتحاد جهانی باشد. او پیش از مأموریت به بیبیسی گفت:
«وقتی پشت ماه هستیم و با هیچکس در تماس نیستیم، بیایید از این فرصت استفاده کنیم. دعا کنیم، امیدوار باشیم، افکار و احساسات خوب خود را بفرستیم تا دوباره با خدمه در تماس قرار بگیریم.»
رکورددار انزوا در فضا!
جالب اینکه بیش از ۵۰ سال پیش، فضانوردان آپولو نیز انزوای ناشی از قطع سیگنال را در مأموریتهای خود به ماه تجربه کرده بودند اما شاید هیچکدام به اندازه «مایکل کالینز» از مأموریت آپولو ۱۱، این حس را تجربه نکرده باشد.
در سال ۱۹۶۹، درحالی که «نیل آرمسترانگ» و «باز آلدرین» اولین قدمها را بر سطح ماه برمیداشتند، کالینز به تنهایی در ماژول فرماندهی، ماه را دور میزد. هنگامی که سفینه از سمت پنهان ماه عبور کرد، ارتباط او با فضانوردان روی سطح ماه و همچنین مرکز کنترل، به مدت ۴۸ دقیقه قطع شد. او در خاطرات خود این تجربه را «واقعاً تنها» و «منزوی از هر حیات شناخته شده» توصیف کرده، اما میگوید که احساس ترس یا تنهایی نداشته است.
برای رفع این مشکل، برنامههایی مانند پروژه Moonlight آژانس فضایی اروپا برنامهریزی شدهاند که قصد دارند شبکهای از ماهوارهها را به دور ماه پرتاب کنند تا پوشش ارتباطی مداوم و قابل اعتمادی را در آینده فراهم باشد.